AŞK VE KORKU 12

 O sırada odasında, pencerenin kenarında duran Zerrin, elini gayriihtiyari karnının üzerine koydu. Planın buraya kadar olan kısmı kusursuz işlemişti. Demir’den kaçmışlar, Kaya ile nefes alacakları bir sığınak bulmuşlardı ama tehlikenin büyüklüğünü anlayınca stratejik bir geri dönüş yapmıştı. Demir, onun pişman olup döndüğünü sanıyordu. Oysa Zerrin, sırf Kaya’yı ve doğacak bebeklerini korumak için, o cehenneme kendi ayaklarıyla yürümüştü. Kaya’yı herkes Mardin dışında biliyordu, bu onlara zaman kazandıracaktı.

Ta ki kapı hızla vurulup, Demir içeri girene kadar.

Demir’in yüzündeki o tekinsiz gülümsemeyi gördüğü an, Zerrin’in kalbi göğüs kafesini yırtacak gibi çarpmaya başladı. Demir, telefonu Zerrin’in gözünün önüne uzattı.

"Mardin’de değil diyordun..." dedi fısıltıyla. "Uzaklarda, işinin başında diyordun. Ama bu numara, Zerrin... Bu numara en son Mardin sınırındaki o eski bağ evinin yakınlarındaki bir baz istasyonundan sinyal vermiş."

Zerrin’in nefesi kesildi. Dilek ablanın telefonu... Kaya’yı uyardığı o son an... Yakalanmışlardı.

"Şimdi," dedi Demir, Zerrin’in çenesini sertçe kavrayarak. "Kocanın gözünün içine bak ve bana yalan söylemediğini anlat. Yoksa bu numarayı şimdi arıyorum, ve karşıma kim çıkarsa çıksın, Mardin toprağına gömüyorum."

Demir, Zerrin’in gözlerinin içine baka baka arama tuşuna bastı. Telefonu hoparlöre aldı.

Dıt... Dıt... Dıt...

Zerrin içinden bildiği tüm duaları ediyordu. "Lütfen açma Kaya... Yalvarırım açma, anla bir oyun olduğunu..." Karnındaki bebeğin kalp atışlarını kendi nabzında hissediyordu. Eğer Kaya telefonu açar ve sesini verirse, Demir ikisini de yaşatmazdı.

Telefon dördüncü kez çaldı. Ve karşı taraftan hat açıldı.

Ancak bir ses gelmedi. Sadece derin, tanıdık bir nefes sesi... Kaya, arayan numaranın Demir’e ait olduğunu ya da bir şeylerin ters gittiğini hissetmiş gibi sustu. İki adam, telefonun iki ucunda, birbirlerinin nefeslerini dinlediler. Mardin’in kaderini değiştirecek o sessizlik, odadaki havayı kurşun gibi ağırlaştırdı.

Demir dişlerinin arasından konuştu: "Kaya... Oradasın, biliyorum. Karım yanımda. Ve bana anlatacak çok şeyi var."

Telefonun hoparlöründen gelen o derin nefes sesi nihayet kesildi. Karşı taraftan Kaya’nın değil, yabancı, yaşlı bir adamın sesi duyuldu:

"Alo? Kimsin sese gel?"

Demir kaşlarını çattı, telefona iyice yaklaştı. "Kaya! Oyun oynama benimle, sesini tanımaz mıyım ulan senin?"

"Ne Kayası oğul? Yanlış aradın herhalde," dedi telefondaki ses, hafif Güneydoğu şivesiyle. 

"Ben bağ evinin bekçisiyim. Bu telefon dün buralarda düşmüş, buldum koydum cebime. Sahibi gelir arar diye bekledim."

Zerrin, aldığı derin nefesle içinin titrediğini hissetti. Kaya durumu anında çözmüş, telefonu ya yanındaki birine vermiş ya da sesini değiştirerek Demir’i ters köşeye yatırmıştı.

Demir öfkeyle telefonu kapattı, cihazı duvara fırlatıp parça pinçik etti. "Yalan!" diye kükredi Zerrin’e dönerek. "Bir tezgah var bu işin içinde! O şerefsiz buralarda bir yerde, biliyorum!"

Demir, Zerrin’in üzerine doğru bir adım attı. Onun bu kadar sessiz kalması, eskisi gibi feryat figan etmemesi şüphelerini daha da körüklüyordu. Zerrin’in kolunu sıkıca kavradı.

"Sen değiştin, Zerrin," dedi gözlerini kısarak. "Kaçtın, sonra tıpış tıpış geri döndün. Şimdi de karşımda dimdik duruyorsun. Ne var o kafanın içinde? Ne saklıyorsun benden?"

Zerrin acıyla yutkundu ama gözlerini Demir’in gözlerinden ayırmadı. İçindeki korkuyu öfkeye dönüştürmek zorundaydı. Kolunu sertçe çekip kurtardı.

"Ne saklayacağım Demir?!" diye bağırdı, sesinin titremesini gizlemeye çalışarak. "Beni bu konağa, bu evliliğe zorla mahkum ettiniz! Kaçtım, çünkü nefes alamıyordum! Ama senin o adamlarının nefesini her an ensende hissetmektense, kendi ayağımla gelir aslanın kafesine girerim dedim! Kaya falan yok, anla artık! Adamı rahat bırak!"

Demir onun bu çıkışıyla bir an duraksadı. Zerrin’in gözlerindeki o nefret dolu bakış, tanıdık bir nefretti. Ama bilmediği, Demir’in asla tahmin edemeyeceği şey, Zerrin’in her bağırışında kalbinin altındaki o küçük can için direndiğiydi.