AŞK VE KORKU 7

 Bugünden itibaren finallerim vardı. Sabah kalkar kalkmaz hazırlanıp okula gittim. Bugünün sınavına girdim ve çıktım. Sınıftan kızlarla biraz oturup soluklandım. Sonra tam okuldan çıkıyordum ki Kayayı gördüm.

“Ne işin var burada?”

“İyi misin diye bakmaya geldim”

“Öyle her estiğinde gelemezsin Kaya”

“Estiği için değil. Dün kötüydün ondan geldim”

“Ben iyiyim de sen iyi misin, niye bizi tehlikeye atacak şeyler yapıyorsun?”

“Bir şey olmaz. Geç arabaya, seni bırakayım”

“Pes yani. Bu kadar da rahat olunmaz”

“Kucaklayıp arabaya oturtmak da bir seçenek”

“Ben kendim binerim zahmet etme”

Arabaya oturdum ve birkaç dakika geçen sessizliğin ardından sessizliği Kaya bozdu.

“Ee sınavın nasıldı?”

“İyi”

“Miden nasıl?”

“İyi”

“Ben nasılım?”

“İyi”

“Zerrin sen beni dinlemiyor musun?”

“Ne alakası var, dinliyorum. Ben burada inebilirim”

“İn bakalım. Sende bir hâller var da hayırlısı”

Duymazdan gelerek indim ve kalan yolu yürümeye başladım. 

~Kayadan~

Zerrinin son zamanlardaki dalgınlıklarından bir şey düşündüğünü, sakladığını tahmin edebiliyordum ama ne olduğunu bilmiyordum. Aklıma Nareye sormak geldi. Elime telefonu alıp Nareyi aradım.

“Oo ablacım sen beni arar mıydın ya”

“Arıyorum Nare. Abartma sen de”

“Napıyorsun”

“Hiç, öyle dışarıda dolanıyorum. Bir şey soracaktım sana. Zerrin sana bir şey anlattı mı?”

“Heh asıl meseleye gelelim. Neyle ilgili?”

“Böyle aranızda gizlediğiniz ya da Zerrini düşündüren bir şey”

“Yok ne olabilir ki? Hem gizlediğimiz bir şey olsa sana mı söyleyeceğim?”

“Söyle ki önden bir çare bulalım. Evleneceğinde söylemediğin gibi”

“Kaya yine aynı meseleye dönmeyelim. Kimseye anlatma, böylesi daha doğru olacak dedi”

“Daha doğru mu oldu peki? Bak ne varsa şimdiden söyleyin sonrası için çok geç olabilir”

“Yok diyorum bir şey. Sınavları vardı onla ilgilidir”

“Öyle olsun. Kapatıyorum”

“Bay bay”

Nare bir şey olmadığını söylüyordu ama vardı, emindim. Nasıl olsa ortaya çıkacağını düşünüp erteledim bu konuyu.

-Bir hafta sonra-

~Zerrinden~

Bugün sınavlarım bitmişti. Yaz tam anlamıyla gelmişti artık. Hava beni o kadar boğuyordu ki anlatamam. Karnımda hafiften bir çıkıntı oluşmuştu bile şimdiden. Tabi belli belirsiz bir şişkinlikti bu. Birkaç hafta sonra herkes öğrenecekti. O yüzden bu aralar Kayaya söylemeye karar verdim ama sadece ona. Ne olacaksa olsundu. Bugün Alya ablaya kontrolüm vardı. Hastaneye gittim. Alya abla kontrol etti. Birkaç test istedi. Kan tahlili vermek için odasından çıktığım gibi kapıda Kayayla karşılaştık. 

“Kaya. Sen ne arıyorsun burada?”

“Asıl sen ne arıyorsun Zerrin?”

“Ben öylesine gelmiştim. Şey.. biz biraz konuşabilir miyiz?”

Bu sefer söylemeye kararlıydım. Kararlı ve derin bir nefes bıraktım.

“Arka bahçeye gidelim”

“Olur”

Arka bahçeye gidip bir banka oturduk. Hiçbir şey söylemeden elini karnıma koydum.

“Zerrin?” sorgularcasına yüzüme baktı.

“Hamileyim”

“Sen? Hamilesin?”

“Evet” deyip gözyaşlarımın dökülmesine izin verdim.

Kaya da mutluluk ve heyecan karışımı ne yapacağını şaşırdı.

“Ben baba oluyorum”

“Ben de anne” dedim gülümsememi durduramayarak.

“Beni dünyanın en mutlu adamı yaptım. Teşekkür ederim çok teşekkür ederim”

“Ben değil o yaptı. Bizim umudumuz oldu”

Karnıma doğru eğildi. “Babacım” dedi belli belirsiz çıkan sesiyle. Sanki sesi içine kaçmıştı, belki de onu incitmekten korkar gibi yaklaşıyordu. Bizim hikayemiz asıl şimdi başlıyordu. Bir taraftan korkuyordum bir taraftan Kayaya güveniyordum.